Ég hef alltaf haft einstaklega gaman af því að læra tungumál og ánægjan er líklega besta veganesti sem nemi getur lagt upp með þegar tekið er til við að læra nýtt tungumál. Auk hefðbundins dönsku- og enskunáms hóf ég að læra frönsku þegar ég var 14 ára, þýskuna við 15 ára aldur og í menntaskólanum bættust við latína og spænska. Samanburður málanna hefur reynst mér skemmtilegur og einkum hefur mér fundist latínan gagnleg til alls annars tungumálanáms, bæði hvað varðar málfræði og orðsifjafræði.
Eftir menntaskólann var það spænskan sem stóð upp úr og hana lagði ég stund á við Háskóla Íslands og Háskólann í Salamanca. Ég tel að einlægur áhugi minn á spænskri menningu, sér í lagi tónlistinni, dansinum, fólkinu og matnum, hafi ráðið úrslitum í því hversu vel mér tókst til við námið. Ég vildi sífellt bæta við mig, þýddi dægurlagatexta með hjálp orðabóka og sótti spænskar kvikmyndir auk þess sem franskan og latínan juku bæði orðaforðann og áhugann.
Þegar ég kom til Spánar eftir tveggja ára spænskunám við menntaskólann gat ég vel bjargað mér og skilið mikið. Ég tók þegar til við að leita eftir félagsskap innfæddra, fór að læra Sevillanas, valdi mér uppáhaldsþætti til að fylgjast með í sjónvarpinu auk þess sem ég lét það verða mitt fyrsta verk að kaupa hnausþykka bók eftir Isabel Allende sem ég þrjóskaðist í gegnum með hjálp orðabókar.
Að fjórum mánuðum liðnum hóf ég nám við spænskan háskóla. Ekki kom annað til greina en að leigja með innfæddum sem auðvitað gerði það að verkum að á þessum vetri varð ég altalandi, enda þurfti ég að tala, hlæja, gráta, rífast, þrífa, og allt hvað eina á spænsku. Ég lagði mig fram við að hlusta eftir orðatiltækjum og málvenjum en stærsti sigurinn var að geta beitt hnyttninni fyrirhafnarlaust á erlendu tungumáli.
Ég hef aldrei verið feimin, og það hefur líklega hjálpað mér mikið. Ég lét allt flakka, sama hversu vitlaust það kynni að hljóma í eyrum innfæddra, og var óhrædd við að spyrja um það sem ég ekki skildi. Enn geri ég margar málvillur en það skiptir ekki máli - allir kunna að meta áhugann sem sýndur er menningunni, málinu og þjóðinni. Spænskan veitir mér nú aðgang að stórum menningarheimi stútfullum af bókmenntum, tónlist og sögu sem ég get nú upplifað með beinum hætti og verið viss um að ekkert týnist í þýðingu ["lost in translation"].
Þessi árangurssaga er birt með góðfúslegu leyfi Tungumálamiðstöðvar Háskóla Íslands.
Í þessari sögu má sjá hvernig bókmenntir, kvikmyndir og ekki síst samskipti við innfædda, geta verið mikilvægur hvati til þess að ná góðum tökum á markmálinu. Hér getur þú lesið meira um það hvernig þú getur viðhaldið áhuga þínum á tungumálinu.
